Irlandzka przygoda z Erasmus+: Kreatywność, kultura i siła wspólnoty

Nazywał się Jarosław Mądry. Miał 38 lat, ale wyglądał o wiele młodziej. Był wysoki i szczupły, miał gęste ciemne włosy opadające niesfornie na wysokie czoło. Niebieskie oczy otoczone długimi rzęsami i drobne piegi na twarzy dodawały mu chłopięcego uroku.
Wśród znajomych, szczególnie płci pięknej uchodził za przystojnego , ale bardzo nieprzystępnego chłopca. Sam nie rozumiał dlaczego tak się zachowuje, dlaczego ma w sobie tę chorobliwa nieśmiałość. Krępowały go zaciekawione spojrzenia dziewcząt, nie lubił niewinnych zaczepek czy komplementów pod swoim adresem. Każda uwaga na temat jego powierzchowności peszyła go i blokowała próby nawiązania bliskich relacji. To było dziwne nawet dla niego, bo w głębi duszy marzył o własnej rodzinie, kochającej kobiecie i dzieciach, z którymi stworzyłby swoje miejsce na ziemi. Te kompleksy powodowały, ze coraz częściej wybierał samotność.
Uwielbiał przyrodę, dlatego swój wolny czas spędzał w lesie. Godzinami obserwował zwierzęta leśne i ptaki. Jego nieodłącznym sprzętem w tych wędrówkach był aparat fotograficzny. W ciszy i skupieniu czekał aby zatrzymać w obiektywie otaczający go świat. Te zdjęcia były jego pasją. Czuł, że to co robi jest sztuką. Znikały wtedy kompleksy , czuł się szczęśliwy jednak nie miał z kim dzielić tej radości.
Pewnego dnia przyszło mu do głowy, aby zdjęcia, które wykonał w ciągu ostatnich trzech miesięcy umieścić w Internecie. Zrobił to na kilku profesjonalnych i co najważniejsze darmowych stronach. Nie liczył na wiele, ale chciał aby ktoś jeszcze zobaczył i ocenił jego prace. Nie minęło pół godziny, gdy na czacie ktoś poprosił go o kontakt w sprawie jego zdjęć. Okazało się, że przypadkiem zobaczyła je Anna, wnuczka słynnego łowcy talentów w dziedzinie fotografii. Jej dziadek, Tom Lang, był człowiekiem z wielkim doświadczeniem w dziedzinie fotografii. Mieszkał w Waszyngtonie i właśnie poszukiwał nowatorskich zdjęć przyrodniczych do kolejnego numeru National Geographic. Prace Jarosława spodobały się jego zespołowi redakcyjnemu, dlatego poprosił go o wysłanie pełnego portfolio. Jarosław długo wahał się, zanim wysłał swoje portfolio. Wiedział, że to szansa, jakiej może już nigdy nie dostać, ale w głowie wciąż kłębiły się wątpliwości: czy naprawdę jest wystarczająco dobry? Czy to nie pomyłka? Mimo to kliknął „wyślij” i przez następne dni nie mógł myśleć o niczym innym.
Wreszcie nadszedł e-mail z zaproszeniem do współpracy. Jarosław nie mógł uwierzyć w to, jak szybko jego życie nabrało barw. Wystarczył jeden mail, jedno zaproszenie, by wszystko zaczęło się zmieniać.
Podróż do Waszyngtonu była dla niego pierwszą wyprawą za ocean. Czuł lęk, ale i ekscytację — jakby
wreszcie miał stanąć twarzą w twarz z własnym przeznaczeniem. Na miejscu przyjęto go serdecznie.
Tom Lang okazał się człowiekiem ciepłym i skromnym, pełnym zawodowej pasji. Od razu dostrzegł w
Jarosławie nie tylko talent, ale też wrażliwość i szczerość, której brakowało wielu doświadczonym fotografom. Jarosław został włączony do współpracy w nowatorskim projekcie dla Yellowstone. Było to dla niego spełnieniem marzeń. Z każdym kolejnym dniem nabierał pewności siebie. Kiedy jego pierwsze zdjęcie pojawiło się na okładce magazynu, poczuł, że całe dotychczasowe życie- samotność, nieśmiałość, godziny spędzone w lesie- miały sens.

Pewnego dnia, podczas wyjazdu zdjęciowego do Parku Yellowstone, wreszcie poznał Annę, wnuczkę
Toma Langa, młodą biolog, która asystowała zespołowi w dokumentowaniu dzikiej przyrody. To ona
kilka miesięcy wcześniej dostrzegła jego prace w Internecie i pokazała je Tomowi. Jarosław wiedział o
tym i był jej wdzięczny za szansę na udowodnienie swoich możliwości. Jednocześnie Anna podobała
mu się. Miała w sobie spokój i ciepło, które od razu go urzekły. Rozmawiali godzinami o zwierzętach,
podróżach i marzeniach. Podobnie jak on, najlepiej czuła się wśród drzew i śpiewu ptaków. Pracowali
razem przez wiele tygodni, a między nimi stopniowo rodziła się więź. Po kilku miesiącach ich
znajomość przerodziła się w miłość. Nie było fajerwerków ani nagłych wyznań tylko zwykła, spokojna
bliskość. Razem planowali kolejne wyprawy fotograficzne, a Jarosław coraz częściej myślał, że
wreszcie znalazł swoje miejsce na ziemi. Nie był już tym samym nieśmiałym człowiekiem, który bał się
spojrzeń innych. Wiedział, że nie osiągnął wszystkiego, o czym marzył, ale miał to, co najważniejsze –
spokój, pasję i kogoś, z kim mógł się tym dzielić.
I to mu w zupełności wystarczało.

Agnieszka Kurach